Od beskućnika do sportskog centra

17. decembra 2014.

radovi-na-izgradnji-sc

Kada je 1966. godine došlo do spajanja “Novog Sada” i “Radničkog” počela je gradnja današnjeg igrališta koje će u dogledno vreme postati veliki gradski sportski centar.
Od osnivanja do 1966 godine igralište i prostorije fudbalskog kluba “Novi Sad” su više puta seljakane. Klub je prvo postojao i takmičio se na igralištu NAK-a (današnji pomoćni teren stadiona Vojvodine) a kasnije se preselio na sajmište. To je isto ono igralište koje i danas postoji pored sajmišta s tim što je onda bilo u dosta oskudnijem stanju. Takvi uslovi rada, nezavidna finansijska situacija i, neadekvatno angažovanje uprave kluba prema rangu takmičenja uslovili su da klub te 1966. godine ispadne iz Druge fudbalske lige. Bio je to dobar povod da se ozbiljnije razmisli o budućnosti ovog sportskog kolektiva. Jedno od rešenja bilo je i integrisanje sa nekim drugim klubom.

Logičan spoj interesa

Te godine je i “Radnički” ispao iz Srpske fudbalske lige, pa su i članove uprave tog kluba mučili slični problemi. U međusobnim kontaktima članova dveju uprava rođena je ideja o prvoj fudbalskoj integraciji u gradu.
– Posle niza peripetija, teškoća i otpora, na Skupštini ovih klubova je donesena odluka o integrafiji i dogovor da se klub zove RFK “Novi Sad” s tim da mu sedište bude na Detelinari i da se u narednoj sezoni takmiči u Srpskoj ligi – seća se Ivan Lekić, tadašnji predsednik “Radničkog” a kasnije i višegodišnji predsednik i član uprave RFK “Novi Sad”.
Tako su znatno poboljšani takmičarski uslovi jer je sada RFK “Novi Sad” imao solidan travnat teren, zgradu sa svlačionicama, plaćenog domara i neto povoljniju finansijsku situaciju.
– Spajanjem klubova znatno je poboljšan kvalitet tima, osnažena je uprava i budžet. Dobijena je nova snata, polet i ambicija za boljim, većim, lepšim … – seća se Lekić.

Prva investicija – Tribine

Prva ozbiljna ambicija bila je izgradnja valjanog sportskog objekta jer zatečeno igralište, osim valjane trave, nije bilo dovoljno bezbedno i pogodno za takmičenja.
– Zahvaljujući odličnom razumevanju i saradnji sa mnogim preduzećima, skupili smo nešto novca, napravili projekat za izgradnju tribina i otpočeli pregovore za pomoć radnih kolektiva. “Beton” nam je odmah, besplatno, dao elemente (ploče) za tribine, koje su ostale nakon izgradnje stadiona “Vojvodine”, a “Urbis” je, takođe besplatno, uredio i spremio zemljište za gradnju. Potom smo ugovorili izgradnju tribina s jednim malim preduzećem po dosta simboličnoj ceni od 30 starih miliona dinara, koje smo skupili tokom gradnje i izdavanjem trgovačkog prostora ispod tribina i prodajom dva stana iz vlasništva kluba. Tako smo pored jeftinih tribina građanima Detelinare stvorili čitav jedan mali tržni centar a estetski poboljšali izgled stadiona, te ulice – priča Lekić.
Već naredne 1968. godine je počela izgradnja drugog fudbalskog terena uz glavno igralište. Završen je početkom 1969. godine a koštao je oko 12.000.000 dinara. Danas je to glavni pomoćni teren na stadionu.

Dinamičan podsticaj

Taj deo grada se vremenom veoma intenzivno širio i dograđivao, pa su i potrebe za bavljenje sportom bivale sve veće. Stoga je, na inicijativu kluba, mesnih zajednica: Radnički, Jugović i Stara Detelinara, zatim sportskih foruma, organizacija i institucija u gradu urbanističkim planom grada, usvojenim 1972. godine, predviđena gradnja velikog rejonskog sportskog centra “Detelinara” od 8,5 hektara površine. Tim planom je utvrđen, obim, sadržaj i etapnost gradnje.
U minulih šest godina realizacije pomenutog plana, sagrađen je sportsko poligon, tri fudbalska igrališta i znatno uređen glavni i pomoćni teren. Sve su to male ali značajne etape u izgradnji celovitog sportskog centra “Detelinara”.

Galerija

  • 6
  • 5
  • 4
  • 3
  • 2
  • 1